Over mij en de beslissing om voor een GBP te gaan

Vroegâh, toen alles nog beter was, was ik een dunne dame met een snelle spijsvertering. In de praktijk betekende dat dat ik at als een bootwerker om nog een beetje vlees op de botten te houden – 10 boterhammen bij de lunch was geen uitzondering en dat terwijl ik bij een lengte van 1.78 een maatje 36 hield. Ik woog 59-63 kg en vond dat ik niet onder de 62 mocht komen.Toen ik wat ouder werd werd de stofwisseling wat normaler en toen ik eenmaal begon te werken moest ik ook wel eens een boterhammetje minder doen omdat ik een kilo of 74 was en dat was meer dan ik wilde. Mijn ideaalgewicht lag toen om circa 68 kg en het streven was om onder de 70 te blijven.Op mijn 32e ontmoette ik mijn huidige echtgenoot en omdat we graag kinderen wilde stopte ik al snel met roken. Daardoor kwam ik een paar kilo aan en op mijn trouwen woog ik rond de 80.

Na een paar jaar bleken de kinderen niet te vlotten en ging ik aan de zwangerschapshormonen. Januari 1998 had ik eindelijk een positieve zwangerschapstest; inmiddels was ik 84 kg. De eerste maanden ging het aankomen heel netjes, maar de laatste maanden schoot ik met een kilo per week de hoogte in en uiteindelijk ben ik zo’n 20 kg aangekomen. Ik had nog hoop dat het vooral vocht was, omdat het op het eind zo hard ging, maar 2 weken na de bevalling ging ik op de weegschaal staan en toen bleek ik nog steeds 20 kg zwaarder te zijn; zelfs de vier-en-een-halve kilo van de baby was er niet af.

Vanwege de borstvoeding (nee, daar viel ik ook niet van af) en het lichamelijk ontzwangeren duurde het een half jaar voor ik ging lijnen. Ondertussen probeerden we hard om weer zwanger te worden; omdat ze bij ons nooit een verklaring hadden gevonden was er een redelijke kans dat het nu op de natuurlijke manier zou lukken. Augustus 1999 was ik 14 kg afgevallen (naar 90 kg) en weer zwanger.

De tweede zwangerschap zat het venijn ook weer in de staart. Bij 30 weken zwangerschap was ik 12 kg zwaarder maar toen ik 2 mei 2000 beviel was ik 27 kg aangekomen; dat is 15 kg in 10 weken. Ook hier bleek helaas dat het geen vocht was en raakte ik na de bevalling nog niet eens de 5 kg van de tweede baby helemaal kwijt. Weer een half jaartje wachten dus en toen weer langzaam aan gaan lijnen. De bedoeling was dat ik van die 113 zo spoedig mogelijk weer naar een tweecijferig gewicht zou gaan. Maar lijnen met twee kleine kinderen is moeilijk en we wilden ook nog steeds heel graag een derde kindje.

Eind 2001 zat ik nog net boven de 100 toen de zwangerschapstest positief bleek te zijn en het lijnen dus weer ophield. Natuurlijk was ik vastbesloten om niet weer zoveel aan te komen dus met gezond eten lukte het me om bij 30 weken maar 9 kg zwaarder te zijn geworden. Toen bleek ik zwangerschapssuiker te hebben (waarschijnlijk zat ik bij die andere zwangerschap ook al op het randje, daar worden ook die babies zo zwaar van) en mocht ik niet meer zoveel koolhydraten eten (daar ging de fruitsalade waar ik mijn zoete trek mee stilde) en moest ik wat meer vet eten.

In totaal ben ik circa 18 kg aangekomen die zwangerschap en aan lijnen kwam ik voorlopig niet meer toe. Toen de jongste 3 was, nazomer 2005, ben ik weer begonnen met lijnen omdat ik mijn eigen leven wel weer een beetje terug wilde hebben met mijn eigen lijf en wat meer energie – ik was nu vooral moe moe moe en iedereen vertelde me dat dat vooral kwam door drie kleine kinderen gecombineerd met veel overgewicht. Ik ben dus gaan weightwatchen en begon met het schrikbarende gewicht van bijna 124 kg.

Hoewel ik niet heel goed ben in dieet houden (ik ben natuurlijk ook opgegroeid met heel veel eten dus ik heb vaak nog honger en ben niet gewend om mezelf veel lekkers te ontzeggen) lukte het me bij weightwatchers wel om 33 kg af te vallen en ik begon ernaar te streven om weer onder de 90 te komen. Maar 2006 was niet echt mijn jaar. Eerst een vakantie in Engeland die vrij funest was op lijngebied en daarna is het altijd weer heel moeilijke om om te schakelen. Vervolgens overleed mijn moeder en toen kon het me allemaal eigenlijk niet meer schelen.

Dat heeft anderhalf jaar geduurd waarin ik dus steeds meer aankwam. Inmiddels was wel gebleken dat mijn schildklier weliswaar nog (net) genoeg schildklierhormoon produceerde om binnen de marge te vallen, maar dat ik me vele malen beter voelde als ik schildklierhormoon slikte. Binnen een paar jaar zat ik op 2 mcg en voelde ik me weer actiever en vrolijker, was ik gewoon weer meer de persoon die ik hoor te zijn. Maar helaas helpt het niet bij het versnellen van de stofwisseling; afvallen moest gewoon nog met een dieet en veel sporten.

Januari 2008 was ik ruim 113 kg en ben ik (weer) serieus gaan weightwatchen. Er volgden een aantal afvalpogingen waarbij ik maar niet onder de 100 kwam maar wel steeds eindigde op hetzelfde gewicht of hoger. Daarbovenop kwam ook dat ik beginnende suikerziekte kreeg en daardoor last van allerlei kwaaltjes die met slechte bloedsomloop en met hoog gewicht te maken hebben. Toen ben ik er maar eens heftig op gaan studeren; wat zeiden de studies, wat werkt het beste en hoe kan ik een keuze maken die WEL vol te houden is.

Dat is geen vrolijke kost. Er zijn allerlei mechanismes aan het werk die ervoor zorgen dat je lichaam je zo snel mogelijk terug krijgt op het dikste punt en iedere afvalpoging maakt het daar weer een stukje effectiever in. Dus als je echt af wilt vallen moet je ofwel heeeeeeeel langzaam afvallen (2 kg per jaar of zo) ofwel zo gedisciplineerd dat je de rest van je leven kan blijven eten zoals tijdens je dieet. Als ik nu 4 keer in de week patat at en de andere 3 keer pizza dan kan ik gezondere keuzes maken, maar als je al redelijk gezond eet maar vooral te veel wordt het moeilijker. Mij is het in ieder geval in de 7½ jaar dat ik dit blog bijhoud niet gelukt en ik ben niet de enige want wetenschappelijke studies en metastudies concluderen dat er maar 3-7% van de mensheid is die veel gewicht kan verliezen en dat langer dan 5-10 jaar eraf kan houden. Het enige middel dat echt langdurig effect heeft is vrij drastisch; een maagverkleining.

Dat was een hele grote stap natuurlijk, dus daar heb ik lang over moeten denken. Allereerst voelt het zwak, want je moet het zelf toch kunnen doen – maar ik wist niet dat volhouders maar zo’n klein percentage van de afvallers was. Ik ben bang dat ik gewoon bij de 95% hoor die niet jarenlang gedisciplineerd kan blijven zonder dat ik daar hulp bij heb. En een GBP (gastric bypass aka maagverkleining) is een hulpmiddel want uiteindelijk moet je zelf nog steeds de rest van je leven letten op wat je naar binnen krijgt.

Dat het voor de rest van je leven is, is ook eng. Als je het doet kun je niet meer terug dus je zult de rest van je leven de nadelen op de koop toe moeten nemen. Niet meer tegelijkertijd eten en drinken (pas een half uur na het eten mag je weer drinken), ziek kunnen worden van teveel vet of suiker, sneller en onverwachter zwaar dronken dus niet meer onbezonnen aan het bier op een feestje, altijd langzaam eten en heel goed kauwen, veel eetmomenten inlassen, vitaminepillen slikken de rest van je leven, eiwitten tellen de rest van je leven…. Dat is best angstaanjagend allemaal. Maar tegelijkertijd; als ik naar de afgelopen 15 jaar kijk dan ben ik ook nu *altijd* met eten bezig. Wat, wanneer, hoeveel, je schuldig voelen als je iets slechts neemt en de hele dag door nadenken en beslissen wat je wel of niet eet/drinkt. Echt relaxed leven zonder nadenken over consumpties zit er al heel lang niet meer in, en nu heb ik bij al dat nadenken ook al die gezondheidsklachten nog, terwijl sporten en bewegen mede daardoor steeds moeilijker worden.

Die gezondheidsklachten spelen ook een grote rol. Enerzijds dacht ik eerst dat snijden in een gezond lichaam toch eigenlijk heel raar is. Maar mijn lichaam is niet gezond natuurlijk. Het overgewicht is invalidiserend, mijn gewrichten doen steeds meer pijn, ik loop steeds vaker bij de fysiotherapeut met klachten die sterk samenhangen met hoe zwaar ik ben en ik ben al drie keer begonnen met een sport waarbij ik na een tijd afhaakte omdat het te pijnlijk was of mijn buik teveel in de weg zat. En dat is met beginnende suikerziekte, waar op termijn ook meer gezondheidsschade uit voorkomt. Kortom: na lang wikken en wegen en veel studeren lijkt dit de beste oplossing te zijn.

In mei ben ik dus begonnen met een intake traject bij het slotervaart ziekenhuis. Langs de chirurg, langs de dietiste, langs de psycholoog, langs de internist, bloed- en urineonderzoek. Ik moet minstens 16 kilo afvallen voor ik geopereerd kan worden maar daar is sinds mei gelukkig al 10 vanaf. En vandaag heb ik gehoord dat het team besloten heeft dat ik mijn schildkliermedicatie iets moet verlagen maar dat ik als dat het gewenste effect heeft vanaf 25 augustus in aanmerking kom voor een GBP. Spannende tijden dus.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>