De operatie

14 Januari was het dan eindelijk zover. Mijn bloedwaardes voor de schildklier waren binnen de marges, ik was met kleren aan onder de 126 kg en de 14e had dokter de Bruin tijd voor me ingeruimd. De dag ervoor at ik middernacht mijn laatste lekkere crackertjes met pindakaas, om 9 uur moesten we bij het bloedprikken zijn (werd door de file wat later maar dat was gelukkig geen probleem) en om 9.30h op de medium care voor de intake. Een dame met een computerlijstje vragen, bloeddruk opnemen waarbij ik zo zenuwachtig was dat het ding gelijk op hol sloeg, pilletjes slikken, een polsbandje om, kleren en spullen in een zak en een operatiehemd aan, bedje in en naar de uitslaapafdeling gereden.

Daar kreeg ik een infuus geprikt en werd me verteld dat het eerste uurtje na de operatie het naarst was omdat de narcose stopte en de pijnstilling langzaam moest worden opgebouwd. Ik kreeg een mooi mutsje op en werd naar de ok gereden waar ik over mocht stappen op een smalle operatietafel en vervolgens vol stickers werd geplakt. Maskertje op voor zuurstof en langzaam wegglijden… Ik weet niet of je de hele tijd dat je onder narcose bent droomt, maar het laatste stukje voor ze je wakker maken zeker wel, want ik wilde lekker terug naar mijn droom en had helemaal geen zin in overstappen op het bed :).

Dat eerste uurtje was inderdaad niet heel lekker, maar wel goed te doen. Ik lag niet te kreperen van de pijn en het werd iedere 8 minuten iets minder pijnlijk. Daarna werd ik weer naar de zaal gereden en daar heb ik geprobeerd om meer te slapen. Lukte een paar uur, en toen ik wakker werd kon ik al gelijk slokjes water wegspoelen. Je ligt op de medium care, dus met een bloeddrukmeter standaard om een arm, die ieder uur pijnlijk hard wordt opgeblazen, een infuus aan de andere kant met een hartslagmeter op je vingertop, dus als je op wilt (om te plassen) moet je eerst echt worden losgekoppeld. Eerste wc bezoek viel me reuze mee: ik kon goed schuivelen, de buikpijn was te doen, plassen ging makkelijk. Daarna heb ik dus nog een beetje op de gang heen en weer geschuiveld om in beweging te blijven en een beetje kennis te maken met de andere geopereerden.

’s Avonds bezoek van mijn man en mijn jongste zoon, die beiden erg opgelucht waren dat ik nog gewoon mezelf was en goed mee kon praten en lachen. Ze hadden mooie supporterskaarten gemaakt voor me, zodat ik me niet te alleen zou voelen. Fijn, bezoek, maar je merkt wel dat je gewoon nog heel snel moe bent, dus het was ook wel weer fijn dat ze weg waren en ik kon proberen wat te slapen. Dat laatste, slapen, was een ramp die nacht. Niet vanwege pijn of zo, ook niet vanwege het snurken op de zaal, want ik denk dat niemand echt lang of diep heeft kunnen slapen. Aldoor alarmpjes, lampjes, mensen die van de zaal af of juist op de zaal moesten komen, bloedprikken bij anderen, de bloeddrukmeters die eerst een waarschuwingstoon doen en je dan knijpen… Daar rust je niet echt van uit.

20160116_14315220160116_143118

2 thoughts on “De operatie

  1. Goh Marjolein. Wat ben je dapper. Ik leef mee.

  2. marbel

    Dank je wel Lies 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>