De eerste dag thuis

De dag na de operatie mag je in principe al gelijk naar huis. ’s Morgens nog een paar tabletjes naar binnen werken en de eerste anti-trombose prik (moet je een week zelf blijven prikken thuis). Ontbijten met een mager yoghurtje en dat voelt wel al heel eng. Psychologisch, want pijn of last had ik niet, maar meer dan een half potje ging er niet in. Daarna kwam de verpleging de laatste standen op de meetmachines opnemen en konden we langzaam worden losgekoppeld van de apparaten. Wat een opluchting!

We mochten douchen en daarna werden de natte pleisters verwisseld dus kregen we de eerste blik op de wonden. Ik had doordat het een laparascopische ingreep was eigenlijk allemaal kleine wondjes verwacht, maar het is één kleintje ongeveer waar je bh bandje zit in het midden en 4 sneetjes eronder van 2 tot 3 cm. Dat was confronterender dan ik had ingeschat; ook al weet je dat de echte wonden en hechtingen van binnen zitten dus dat het niet een gat naar binnen-in-je-buik is, het blijft een vreemd idee.

De buikpijn viel mee trouwens, ik had vooral last van het gas dat pijn deed in mijn schouders en een knallende koppijn. Dat laatste misschien van de hele dag binnen zitten, of van het afvallen, of van niet genoeg eten, of van het ontgiften… Het is voor mij eigenlijk nu in het begin het enige waar ik pijnstillers voor slik…

De assistente kwam langs om ons informatie te geven over de volgende twee weken, tot de controle afspraak bij de diëtistes (tot die tijd moeten we vloeibaar eten) en bij de chirurg. Bij mij vertelde ze dat ze tijdens de operatie langer bezig waren geweest dan ze hadden gedacht omdat ik veel verklevingen had waar ze niet op gerekend hadden. Ik vertelde dat ik natuurlijk wel toen ik 22 was twee keer een dubbelzijdige eileiderontsteking had gehad en dat verklaarde een boel. Ze hebben wel eens met een scan gekeken en toen leken de eileiders het nog heel goed te doen, maar daarbij hebben ze alleen naar de binnenkant gekeken en niet naar evt verklevingen erbuiten. Desalnietemin had ik een mooie sleeve gekregen stelde ze me gerust, dus daar gaan we maar vanuit.

Tim kwam me om kwart over tien ophalen en toen mochten we eerst een grote berg medicijnen ophalen bij de ziekenhuisapotheek (3 maanden lang maagbeschermers, zelf betalen 17 euro, en 14 kant-en-klare anti-stollingsspuitjes tegen trombose) en daarna lekker naar huis. Lopen ging goed, auto terug ging goed en de beker drinkyoghurt die we meekregen ging ook goed naar binnen.

Echt 6 keer eten ben ik niet aan toegekomen. Ik had echt een middagdut nodig en ’s avonds kreeg ik mijn kom linzen/tomaten/shoarmasoep niet helemaal weg. Tussendoor heb ik vooral mijn best gedaan om goed water en thee te drinken. Ik heb wel twee keer een rondje met het hondje gedaan, voor de beweging en de buitenlucht, en ’s avonds om 12 uur ben ik heel moe mijn nest ingerold.

Buik zonder pleisters

Buik zonder pleisters

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>