Week 3 – plateautje…

Ik wist dat het eraan zat te komen, ik had op de forums al diverse paniekerige berichtjes gezien van mensen die ophielden met afvallen en was vast van plan om me er niet door van de wijs te laten brengen. Maar toen ik deze week 3 dagen gelijk bleef en zelfs 100 gram zwaarder woog merkte ik dat ik het toch benauwd kreeg. Het hoofd weet beter, maar er sluimeren allerlei angsten in het hoofd van de obese mens en die hebben niet veel nodig om gluiperig naar binnen te sluipen en het gezonde verstand te proberen te besmetten.

Gelukkig maakte ik de vierde dag weer een sprong naar beneden en in totaal ben ik nu ruim 9 kg afgevallen in 3 weken tijd, dus mijn gezond verstand weet dat het goed gaat en zelfs vrij hard gaat. Maar de angst dat JIJ de persoon gaat worden waarbij het niet lukt of die maar een beetje afvalt blijft ergens in je onderbewuste bestaan. In mijn voortraject las ik dat bij mensen en snapte ik niet dat ze zoveel haast hadden. Ik las alle geruststellende antwoorden van mensen die verder in het traject zaten en veel langere plateau’s hadden overwonnen en vond het logisch en zelfs gezonder als het afvallen niet supersnel bleef gaan. Maar nu ik zelf een klein voorproefje heb gehad (want rationeel weet ik dat er nog veel langere periodes aankomen waar ik op ongeveer hetzelfde gewicht ga blijven staan) merk ik dat de onbenoemde angsten als een soort onkruid de kop opsteken als ze een beetje ruimte vermoeden.

Op de forums lees je trouwens ook veel onbenoemd verdriet dat loskomt als mensen zoveel gewicht kwijt zijn geraakt. Eindelijk dingen durven te doen, eindelijk geaccepteerd in nieuwe groepen, eindelijk serieus genomen door de dokter, eindelijk overal naartoe durven gaan zonder bang zijn bekeken te worden, eindelijk niet meer alle negatieve dingen invullen die mensen van je denken als ze je zien. Heb ik nog geen last van, ik ben natuurlijk ook nog niet zo gigantisch veel kwijt (hoewel… 10 kg vóór de operatie en nu ruim 9 ná de operatie). Maar ik ben benieuwd of ik daar strakjes ook onverwacht door overvallen wordt, ondanks alle mentale voorbereidingen.

Maar nu eerst maar eens op de korte termijn kijken hoe dingen gaan. De uitdaging komende week zal zijn om echt op tijd te stoppen met het avondeten. De andere maaltijden gaan goed, maar avondeten heb ik toch een paar keer net teveel genomen en dan ben ik de hele avond niet lekker. Opletten, aanvoelen, nadenken en veel rust tijdens het eten.

Verder ben ik me mentaal aan het voorbereiden op minder vaak wegen. Ik weeg me nu dagelijks en eigenlijk moeten we ons wekelijks wegen, of zelfs alleen bij de controles van de diëtistes. Maar dat is wel veel gevraagd na jarenlang obsessief bezig zijn met eten en je gewicht (er waren tijden dat ik me meerdere keren per dag woog…). Misschien dat ik ga proberen om vanaf het weekend om de dag te wegen…. maar het is onthutsend hoe moeilijk die beslissing me valt.

2 thoughts on “Week 3 – plateautje…

  1. Ali

    Ik lees dit alles met veel belangstelling. Ik kan me voorstellen dat het moeite kost, je hoofd even op niet wegen zetten. Helpt het om misschien over te gaan naar 1x in de 2 dagen en op die manier het door te zetten?

    • marbel

      Ja, ik probeer ook om het af en toe over te slaan….. Is deze week 1 dag gelukt, ik wil het opbouwen want ik moet toch af van die idiote obsessie met mijn gewicht en erop vertrouwen dat het langzaam goed gaat komen. Maar het is raar hoe groot die stap is, mentaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>